Borelioza

Borelioza jest chorobą bakteryjną należącą do zoonoz (choroby odzwierzęce). Człowiek może zarazić się boreliozą po ukąszeniu przez kleszcza-nosiciela. Chorobę wywołuje bakteria z gatunku Borrelia (grupa krętków).
Choroba przebiega dwuetapowo:

1. Pierwszy etap choroby manifestuje się jako rumień w miejscu ugryzienia kleszcza. Jest to tak zwany rumień wędrujący. Początkowo mała, czerwona plamka powiększa się. Z czasem blednie w środku na obwodzie pozostając czerwona. Rumieniowi może towarzyszyć gorączka, uczucie ogólnego rozbicia, bóle mięśniowe. Samo wystąpienie rumienia w połączeniu z podejrzeniem ukąszenia przez kleszcza jest wskazaniem do rozpoczęcia leczenia. Na tym etapie boleriozy sprowadza się ono do podawania antybiotyków: tetracykliny i aminopenicyliny (zwykle ampicyliny) przez okres od 10 dni do dwóch tygodni.

2. Drugi etap choroby nazywamy boreliozą przewlekła. Na tym etapie jest to choroba narządowa. Może się ona rozwinąć gdy nie podjęto leczenia w pierwszym etapie choroby lub gdy leczenie okazało się nieskuteczne. Bakterie atakują stawy, układ nerwowy lub serce.

- W postaci stawowej zajęte są zwykle stawy kolanowe (obrzęki, stan zapalny).

- Neuroborelioza (zajęty układ nerwowy) może powodować niedowłady, porażenia nerwów, zapalenie mózgu. Ta postać choroby często przypomina stwardnienie rozsiane. Możliwe jest również wystąpienie zaburzeń pamięci i zachowania (objawy jak w zespołach otępiennych).

- Zajęcie przez chorobę serca manifestuje się zwykle w postaci zaburzeń przewodzenia (bloki przewodzenia), możliwe jest także zapalenie mięśnia sercowego i wsierdzia.

- Rzadką postacią boleriozy przewlekłej jest zanikowe zapalenie skóry.

Boreliozę przewlekła leczy się przede wszystkim antybiotykami, jednak na tym etapie leczenie jest trudniejsze i może być nieskutecznie. Leczenie modyfikuje się w zależności od konkretnej postaci choroby i występujących objawów.

Nie istnieje szczepionka uodparniająca chroniąca przed boreliozą.