Nerwice (zaburzenia lękowe)
Termin nerwice wychodzi z użycia, obecnie ten typ zaburzeń określa się jako zaburzenia lękowe.
Zaburzenia lękowe to grupa zaburzeń, w przebiegu których głównymi objawami są różne postacie lęku, rozumianego jako negatywny stan emocjonalny związany z poczuciem zagrożenia, dyskomfort, trwożliwe wyczekiwanie. Istotnymi aspektami zaburzeń lękowych jest brak racjonalnego uzasadnienia źródła lęku, brak organicznych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego oraz brak jakichkolwiek zaburzeń nastroju przed ujawnieniem się choroby.
Zaburzenia lękowe mogą w sposób bardzo istotny utrudniać normalne funkcjonowanie chorego w społeczeństwie, nie zniekształcają jednak poczucia rzeczywistości. Chory ma świadomość własnej choroby.
Lęk w zaburzeniach lękowych może przybierać postać fobii, lęku uogólnionego, natręctw czy napadów paniki. Objawy zaburzeń lękowych mogą symulować różne choroby organiczne. W niektórych sytuacjach jedynym objawem są zaburzenia wegetatywne a chory nie odczuwa lęku jako takiego.
Leczenie zaburzeń lękowych jest uzależnione od konkretnej postaci zaburzenia. Podstawowymi lekami są inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, często stosuje się także psychoterapię. Preparaty benzodiazepin są skuteczne w przerywaniu napadów lęku, powinny byś stosowane doraźnie. Przewlekłe leczenie preparatami z tej grupy grozi uzależnianiem.
