Rozrusznik serca

Najbardziej podstawowa funkcja stymulatora (rozrusznika serca) polega na zabezpieczeniu pacjentów zagrożonych bradykardią. Jednakże istnieją także stymulatory, które są w stanie opanować tachykardię.

Stymulatory (rozruszniki serca) mogą być stosowane czasowo, zapewniają stymulację w sytuacjach nagłych lub zabezpieczających pacjenta przez krótki okres bradykardii (np. podczas zawału serca) do czasu założenia stymulacji na stałe; mogą być też założone na stałe i wówczas baterie, układy elektroniczne i elektrody implantowane są pacjentowi.

Czasowa stymulacja serca zwykle przeprowadzana jest drogą przezżylną , lecz używa się również do tego celu stymulacji przezprzełykowej oraz przezskórnej.

Pacjenci rzadko potrzebują stałej stymulacji , a więc oba rodzaje stymulatorów, zarówno czasowe jak i stałe, mogą być nastawione monitorowanie czynności serca i wyzwalają impulsy jedynie wtedy gdy zajdzie taka potrzeba. U pacjentów ze stymulatorami założonymi na stałe jest to efektywny sposób przedłużania życia baterii, które na ogół pracują wtedy 7 do 15 lat.

Wskazania do czasowej stymulacji serca

Jeżeli pacjent ma groźne objawy związane z bradykardią w najbliższym czasie nie można założyć stymulacji stałej, można zastosować stymulacje czasową , aby zabezpieczyć go w okresie oczekiwania.

Ostry zawał serca
W ostrym zawale ściany dolnej serca zamknięcie tętnicy zaopatrującej węzeł AV może być przyczyną całkowitego bloku AV i bradykardii. Tylko niektórzy pacjenci wymagają pomocy w postaci czasowej stymulacji, ponieważ ciśnienie krwi utrzymuje się zwykle w granicach normy, mimo zwolnionej czynności serca. Czasowa stymulacja jest wskazana w bloku AV drugiego i trzeciego stopnia z objawami klinicznymi lub zaburzeniami hemodynamicznymi.

Ostry zawał ściany przedniej często jest przyczyną hipotonii wynikającej z uszkodzenia lewej komory. Rozległy zawał może obejmować odnogi znajdujące się w przegrodzie międzykomorowej i powodować bradykardię. W tej sytuacji śmiertelność jest wysoka. Czasowa stymulacja i leczenie inotropowe (zwiększające kurczliwość) są konieczne w blokach AV drugiego i trzeciego stopnia, nawet przebiegających bezobjawowo.

Częstoskurcz
Niektóre rodzaje częstoskurczów (włączając częstoskurcz AV nawrotny i częstoskurcz komorowy) można przerwać stymulacją o narzuconym szybkim rytmie (overdrive).

Wskazania do stymulacji stałej

Blok AV trzeciego stopnia z utratami przytomności lub zasłabnięciami. Pacjenci bezobjawowi z nabytym blokiem AV trzeciego stopnia i czynnością komór serca poniżej 40/min, lub pauzami dłuższymi niż 3 sekundy, powinni także być rozważeni jako kandydaci do stymulacji. Chorzy z wrodzonym blokiem trzeciego stopnia generalnie nie wymagają stymulacji, o ile są bezobjawowi, choć muszą pozostawać pod stałą kontrola lekarską.

* Blok Av drugiego stopnia niezależnie od tego czy jest to blok typu Mobitz I czy II, epizodami czasowej bradykardii.

* Blok dwu- lub trójwiązkowy z udokumentowaną utratą przytomności w wywiadzie lub udokumentowaną przejściową niewydolnością pozostałej wiązki.

* Zespół chorego węzła zatokowego - powodujący objawową bradykardię. Stymulacja nie jest zwykle potrzebna osobom bezobjawowym.

* Złośliwy zespół wazo-wagalny może ulec poprawie po założeniu stymulatora tylko wtedy, gdy jest to odmiana kardiodepresyjna, która powoduje bradykardię.

*Zespół zatoki szyjnej może ulec poprawie po założeniu stymulatora, ale tylko wtedy, gdy jest to odmiana kardiodepresyjna związana z bradykardią.