Wysiłek fizyczny u pacjentów po zawale serca

Umiarkowany wysiłek fizyczny ma korzystny wpływ na zwiększenie wydolności fizycznej i sprawności pacjenta po zawale. Pacjenci po zawale serca powinni 4-6 razy w tygodniu wykonywać co najmniej 30 minutowy wysiłek fizyczny.

Bardzo istotny jest rodzaj wykonywanych ćwiczeń. Należy pamiętać aby unikać ćwiczeń siłowych, wykonywanych na bezdechu wymagających wysiłku w krótkim czasie (sporty siłowe, sprint itp.). Zdecydowanie przeciwwskazane są ćwiczenia wykonywane w pochyleniu co powoduje ucisk na jamę brzuszną a co za tym idzie wzrost ciśnienia w klatce piersiowej.

Wykonując ćwiczenia fizyczne pamiętajmy, że jest to dla pacjenta rehabilitacja a nie trening wyczynowy. Zalecane jest aby tętno (puls) podczas wysiłku fizycznego nie przekraczało 120 uderzeń na minutę. W przypadku gdy pacjent przed zawałem nie uprawiał żadnego sportu (zdecydowana większość przypadków) należy wyjątkowo ostrożnie, rozważnie i systematycznie przyzwyczajać serce do wysiłku fizycznego.

Do ćwiczeń zalecanych osobom po zawale należą dyscypliny, w których wysiłek jest jednostajny, bez gwałtownych zrywów. Jazda na rowerze, pływanie i szybkie chodzenie podczas spacerów korzystnie wpływają na wzrost wydolności fizycznej pacjenta. Do dyscyplin zaliczanych jako korzystne w rehabilitacji pacjentów po zawale zalicza się także gimnastykę umiarkowany jogging. Należy cały czas pamiętać, że ćwiczymy dla zdrowia a nie bicia własnych rekordów (u osób po zawale jest to niebezpieczne). Ważną kwestią jest regularność podejmowanego wysiłku fizycznego. Tylko regularny wysiłek fizyczny (4-6 razy w tygodniu przez minimum pół godziny) po pewnym czasie przyniesie spodziewane rezultaty.

Regularne prowadzenie treningu powoduje, ze jego korzystne wyniki pojawiają się już po 4-6 tygodniach, a wzrost wydolności organizmu pojawia się po 6-9 miesiącach ćwiczeń.

Spośród korzyści właściwie przeprowadzanej rehabilitacji pozawałowej należy wymienić:
* wzrost tolerancji wysiłku fizycznego;
* redukcja i utrzymanie stałej wagi co korzystnie wpływa na układ sercowo-naczyniowy;
* wzrost frakcji cholesterolu HDL i obniżenie cholesterolu VLDL, który jest prekursorem LDL,
* zwolnienie spoczynkowej i wysiłkowej czynności serca i wzrost odporności na sytuacje stresowe;
* spadek zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen;
* zwiększenie ukrwienia serca i rozwój krążenia obocznego;

Wszystkie informacje zawarte w powyższym artykule mają jedynie wartość informacyjną i nie mogą zastąpić indywidualnej porady lekarskiej.

Piśmiennictwo:
1. Rehabilitacja ambulatoryjna chorych po świeżym zawale serca - E. Wojtkowska i wsp.
2. Rehabilitacja chorych z zawałem serca. W chorobie niedokrwiennej serca - S. Rudnicki.
3. Choroba niedokrwienna serca - Leszka Gieca.
4. Nowe życie po zawale - Dolf Kunzel.
5. Choroby serca - Diagnostyka i terapia - M. Gabriel Khan.