Przeznaczyniowe zamykanie ubytków międzyprzedsionkowych typu 2

Od ponad 20 lat trwają próby skonstruowania urządzenia, którym można zamykać ubytek metodą nieoperacyjną. Spośród kilku stosowanych i dostępnych obecnie zestawów, najwięcej zwolenników mają dwa: Cardioseal Cardio Occluder oraz Amplatzer septal occluder.

Wskazaniem do przezżylnego zamknięcia przy pomocy zapinki Amplatza jest ubytek międzyprzedsionkowy typu drugiego, z istotnym lewo-prawym przeciekiem powodującym przeciążenie objętościowe (powiększenie prawego serca (zwykle stosunek przepływu płucnego do systemowego przekracza 1,5).

Wskazania do przeznaczyniowego zamykania ubytków międzyprzedsionkowych typu 2

Do zamknięcia nadają się:

• ubytki położone centralnie, z co najmniej 5 mm marginesem otaczającej tkanki;
• ubytki przednio-górne, nawet z małym rąbkiem przy aorcie lub bez niego, pozostałe brzegi ubytku powinny mieć co najmniej 5 mm;
• ubytki z towarzyszącym tętniakowatym uwypukleniem części przegrody międzyprzedsionkowej;
• mnogie ubytki międzyprzedsionkowe, o ile są zlokalizowane na tyle blisko siebie, że zamknięcie największego może zamknąć pozostałe (szerokość kołnierza okludera wynosi 7 mm);
• średnica ubytku mierzona bezpośrednio balonem cewnika nie powinna przekraczać 38 mm (wielkość dostępnego obecnie największego okludera Amplatza; średnica ta jest zwykle o 1/3 większa od maksymalnej średnicy ubytku mierzonej w badaniu ECHO 2D; ocenia się, że około 3/4 ubytków typu wtórnego można zamknąć tą techniką.

Przeznaczyniowe zamykanie ubytków międzyprzedsionkowych typu 2 wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, pod kontrolą echokardiograficznego badania przezprzełykowego. Wielkość ubytku ocenia się cewnikiem z balonikiem, mierząc średnicę przy której stawia on lekki opór przy wyciąganiu z lewego do prawego przedsionka. Urządzenie zaczepiane jest na cewniku uwalniającym przez nakręcenie i wprowadzane przezżylnie przez długą koszulkę. Po umieszczeniu implantu w ubytku, przed jego odkręceniem dokładnie ocenia się jego położenie i relacje do otaczających struktur (żyły systemowe i płucne, zastawki przedsionkowo-komorowe i zatoka wieńcowa. W razie potrzeby, przy stwierdzeniu nieprawidłowej pozycji, urządzenie może być wciągnięte do cewnika a zabieg wykonany od początku.

Wyniki bezpośrednie oraz dotychczasowe obserwacje i doświadczenia (zabiegi wykonuje się na świecie od 1996 roku a w Polsce od 1997 roku) dowodzą wysokiej skuteczności i niskiego ryzyka zabiegu. Szczelne zamknięcie stwierdza się u prawie 100% leczonych tym sposobem.

Powikłania przeznaczyniowego zamykania ubytków

Opisywane są pojedyncze powikłania: embolizacje, przebicie ściany przedsionka, przejściowe zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, przejściowe uniesienie w EKG odcinka ST-T nad ścianą dolną (zator powietrzny oraz pojedyncze przypadki przejściowych zaburzeń neurologicznych.

Postępowanie po zabiegu obejmuje podawanie aspiryny w dawce 150-300 mg przez 3-6 miesięcy (w zależności od wagi pacjenta i wielkości okludera). Zalecana jest profilaktyka infekcyjnego zapalenia wsierdzia przez 6 miesięcy.

Artykuły Przeznaczyniowe zamykanie ubytków...

Kardiochirurgia Kardiochirurgia to przede wszystkim zabiegi: ablacja, angioplastyka (PTCA), STENT, rozrusznik serca (stymulator serca), by-passy,...

Tagi Przeznaczyniowe zamykanie ubytków...